Episoder

  • Í dag ræðum við Guðrún Birna le Sage, Ágústa Margrét Arnardóttir og Guðrún Inga Torfadóttir við Þóru Jónsdóttur, lögfræðing hjá Barnaheillum og markþjálfa. Hugmyndin var Ágústu Margrétar eftir að þær kynntust í gegnum markþjálfarahitting á netinu. Þetta er því spjall tveggja lögfræðinga og þriggja markþjálfara og eðlilega var komið aðeins inn á bæði hlutverkin.

    Þóra kemur í þættinum inn á hlutverk laga og mannréttindasáttmála sem ramma utan um samfélög og smæstu stofnanir þess og þá sér í lagi Barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna. Svo fór umræðan um víðan völl og vék þar að persónulegri vegferð Þóru sem fyrrverandi barns, foreldris og eiginkonu og leiðir hennar í námi, sjálfsvinnu og starfi. Góðkunningjar hlaðvarpsins, Ágústa Margrét og Guðrúnarnar tvær höfðu einnig frá ýmsu að segja til að bera undir Þóru og bæta við hennar frásögn.

    Við elskum hlaðvarpsformið þar sem við getum leyft okkur að fara á dýptina og tala ekki bara um eitthvað eitt málefni í einu. Við mælum innilega með hlustun á þennan frábæra þátt. Mörg gullkorn féllu í þættinum, m.a.:

    „Það er dásamlegt að fylgjast með foreldrum í dag og hvað þau eru miklu flinkari, miklu þroskaðri, miklu tilbúnari til að gera allt sem í þeirra valdi stendur til þess að börnunum þeirra líði vel.“

  • Rafrænn bókaklúbbur, svo til óklipptur, fær að flakka í þessum þætti. Bókin er The Whole Brain Child eftir Daniel J. Siegel og Tinu Payne Bryson.

    Fæst okkar myndu bara standa á öðrum fæti ef við gætum notað báða fætur. En hið furðulega er að mörg okkar – sérstaklega börn – nýta sér ekki mikilvæga hluta heilastarfsemi sinnar án þess þó að það sé meðvitað val. Vandinn er að hlutar heilans þroskast á mismiklum hraða og á ólíkum tímum, svo að barnið þekkir oft ekki heilastarfsemi sína frekar en margt okkar hinna fullorðnu. Þessu hefur verið líkt við tvílyft hús, fyrsta hæðin er neðri heilinn en önnur hæðin sá efri og þróaði en þegar barn fæðist er fyrsta hæðin fullbúin en efri hæðin hjóm eitt.

    En hvernig getum við leiðbeint barni í áttina að nota allan heilann sinn? Við þurfum að byrja á að nota allan heilann okkar segja höfundar bókarinnar. Og meðfram öllu: Að byrja á að viðurkenna tilfinningar barna okkar.

    Þær sem mættu og deildu ýmsum hugleiðingum voru Ágústa Margrét Arnardóttir, Arndís Anna Kristínardóttir, Guðrún Birna le Sage, Gyða Björg Sigurðardóttir, Hafdís Ósk Pétursdóttir, Inga Kristín, Sólveig Rós og Guðrún Inga Torfadóttir sem stjórnaði upptökum.

  • Mangler du episoder?

    Klikk her for å oppdatere manuelt.

  • Í þessum þætti er brjóstagjöfin rædd stuttlega en ófullkomlega eins og reynslusögur eru flestar. Fullt af góðum litlum punktum koma þarna fram hjá þeim Elsu Borg Sveinsdóttur, Guðrúnu Birnu le Sage, Guðrúnu Björnsdóttur, Guðrúnu Ingu Torfadóttur, Gyðu Björg Sigurðardóttur og Perlu Hafþórsdóttur.
    Skilaboðin eru að þú getur leitað hjálpar og ráða hjá fagfólki, vinkonum og öðrum góðum. Stundum þarftu engin ráð heldur stuðning og hlustun. Brjóstagjöfin er krefjandi verkefni fyrir nýja móður, jafnvel þótt hún hafi áður haft barn á brjósti.

  • Í þessum þætti settumst við Guðrún Björnsdóttir, Guðrún Inga Torfadóttir, Gyða Björg Sigurðardóttir og Perla Hafþórsdóttir niður yfir fáeinar upptökur með börnunum okkar þar sem reyndi á eitthvað sem okkur þótti vera þess virði að taka upp. Þetta er því eins konar raunveruleg tilraunastofa þar sem við deilum upptökum okkar með hlustendum, ræðum þær og gefum hvor annarri endurgjöf. Það reynir hér á að koma nærri þriggja ára barni í daglúr og ein okkar fer yfir atburðarrás með nærri þriggja ára stúlkunni sinni eftir að hún missti þolinmæðina seint að kvöldi að koma henni heim úr matarboði. Þá er annar lítill strákur sem langar mikið að komast í sund og móðir hans ákveður að taka tíma og rými í að ræða það ofan í kjölinn með honum og litlu systur hans og finna lausnir. Að lokum birtum við langa hljóðupptöku af tiltekt Perlu með þriggja ára barninu sínu sem reynist hin fínasta núvitundarhlustun. Við komumst m.a. að því að það er mjög sniðugt að taka sig upp með þessum hætti í samskiptum okkar við börnin, því oft höldum við að við hljómum betur en við gerum og þetta er jafnvel þá aðhald fyrir okkur þegar á reynir.

  • Ágústu Margréti Arnardóttur kynntust hlustendur okkar í 17. þætti. Þegar hún kom í bæjarferð um daginn gripum við tækifærið og Guðrún Inga Torfadóttir og Guðrún Birna le Sage fengu hana aftur í settið og þær spjölluðu út frá nýrri bók Daniels Siegels og Tinu Brysons, The Power of Showing Up.

    Þegar kom að því að klippa þáttinn komst Guðrún Inga að því að hann á fullt erindi við okkur í dag. Við gerðum svo það sem allir eru að gera í dag, fórum á fjarfund og tókum upp inngang að þættinum til þess að tala um stöðuna núna og hvernig okkur er að takast að kljást við ástandið. Af því að við getum sjaldan verið stuttorðar að því er virðist var það nánast efni í annan þátt, eða heilar 40 mínútur.

    Við ræddum hvernig getum við komist út fyrir dyrnar, jafnvel strax að morgni. Og hvernig maður getur verið þakklátur fyrir allt sem maður hefur til taks, en samt horfst í augu við að þetta er áskorun og vekur upp margar tilfinningar. Sóttkvíin er ekki eitthvað til að hræðast, heldur má taka henni fagnandi og gera það besta úr henni. Jafnvel þótt foreldrarnir þurfi að framkvæma vinnuna heiman frá sér og uppfylla mörg hlutverk í einu vetfangi.

    En eftir hinn örstutta 40 mínútna inngang er svo komið að sjálfum þættinum. Grundvallarþemað í fyrrnefndri bók Daniels og Tinu er að það áhrifaríkasta sem foreldrar geti gert er að „show up“ eða vera til staðar fyrir börn sín. Og þau tala um hin fjögur S sem börn þurfa að finna í tengslum við foreldra sína, eða sem útleggst á ensku sem „safe, seen, soothed og secure“. Einnig tala þau um PEACE, eða „presence, engagement, affection, calm og empathy“. Við fórum á hundavaði yfir fræði bókarinnar og tengdum við okkar eigin reynslu að venju.

  • Við hefjum þáttinn á örlitlu innskoti um stöðuna í dag frá Guðrúnu Ingu Torfadóttur og um framhaldið næstu vikur en við munum engan bilbug láta á okkur finna ef við getum einhverju um það ráðið og höldum áfram dagskrá okkar.

    Aðalheiður Sigurðardóttir, fyrirlesari og samskiptaráðgjafi, er móðir stúlku sem fékk einhverfugreiningu átta ára gömul. Hún kom til Guðrúnar Birnu le Sage og Kristínar Bjargar Viggósdóttur og sagði þeim frá reynslu sinni sem móðir barns á einhverfurófi. Hún talar um áfallið sem greiningin er fyrir foreldri og hið langa ferðalag að finna réttu úrræðin fyrir stúlkuna sína og koma á samvinnu við skólayfirvöld. Aðalheiður lýsir því hvernig hún hefur tekið sér hlutverk túlks fyrir dóttur hennar við skólann hennar og hvernig þeirra góða samvinna varð til þess að dóttir hennar öðlaðist betra líf. Ef líðanin er ekki góð verði lærdómurinn enginn. Þegar dóttir hennar tjái mótþróa þurfi að byrja að rannsaka og setja á sig stækkunar- og forvitnisgleraugun – því þar sé eitthvað sem stoppi hana, því hún vilji alltaf standa sig vel.


    Aðalheiður lýsir því líka hvernig hún getur unnið með barninu sínu skref fyrir skref, í gegnum það sem hún nefnir lykla til að hjálpa dóttur sinni að gera nýja hluti, sem Aðalheiður vissi að hún myndi hafa gaman af, eða sé mikilvægt fyrir hana að þjálfa upp. Þá geti hún virt þegar dóttir hennar segir „NEI“ eða sýnir mótþróa og fundið svo smávægilegar leiðir til að feta sig með henni í átt að nýju verkefni. Aðalheiður talar um að hún hafi lært að undrast yfir viðbrögðum dóttur sinnar, í stað þess að dæma eða stimpla tjáningu hennar og hegðun.

    Við mælum með þessu mannbætandi viðtali. Greiningar eru að mati Aðalheiðar ekki stimplar – heldur leiðarvísar. Í framtíðinni þar sem við höfum náð að búa til hið kærleiksríka samfélag þar sem allir fá að vera eins og þeir eru, þá þurfi ekki greiningar. En á meðan því marki er ekki náð þurfum við greiningar sem leiðarvísa fyrir umönnunaraðila og skóla.

    Boðskapur Aðalheiðar á svo sannarlega erindi til allra foreldra, ekki einungis foreldra barna á einhverfurófi. Það er svo margt sem við getum lært af hennar reynslu, sem hún dregur ekki síst frá reynsluheimi einstaklinga á einhverfurófi.

  • Í dag er komið að þriðja þætti í umfjöllun okkar um fræði og boðskap Alfies Kohns áfram, út frá bókinni hans Unconditional Parenting. Við nældum okkur í nýjar raddir í síðasta bókaklúbbi um bókina. Eða svo til nýjar sumar, Eva Rún Guðmundsdóttir, Elsa Borg Sveinsdóttir, Hafdís Ósk Pétursdóttir og loks Sólveig Rós!
    Í fyrsta þætti okkar um kenningar Alfies Kohns fórum við yfir hvað sé að skilyrtu og stjórnunartengdu uppeldi. Í öðrum þætti ræddum við ástæðurnar fyrir því að við dettum í skilyrt og stjórnunartengt uppeldi ef það er svona hrikalega slæmt. Að auki fórum við yfir 12 grundvallarlögmál í uppeldi.
    Alfie gefur okkur þrjár meginleiðir til að innleiða skilyrðislaust uppeldi og það ræðum við hér: að tjá skilyrðislausa ást, gefa börnum fleiri tækifæri til að taka ákvarðanir og að ímynda sér hvernig hlutirnir líta út frá sjónarhorni barna.
    Alfie segir að spurningin sé ekki hvort við eigum að reyna að komast nálægt markmiðinu – og ekki heldur sé neinn vafi á að við ættum að geta það. Ástæðan að alltaf sé hægt að gera betur er ekki ástæða til að reyna ekki að gera betur en við erum nú að gera. Við getum það og við ættum að gera það. Spurningin er hvernig.

  • Í þessum þætti höldum við umfjöllun okkar um fræði og boðskap Alfies Kohns áfram, út frá bókinni hans Unconditional Parenting. Með Guðrúnu Ingu Torfadóttur eru mættar þær Eva Rún Guðmundsdóttir, Guðrún Birna le Sage og Gyða Björg Sigurðardóttir.

    Í síðasta þætti stikluðum við á stóru um fyrri helming bókarinnar Unconditional Parenting. Við fórum yfir hegðunarvandamál sem leiða af skilyrtri ást foreldra og af hverju vinsælar uppeldisaðferðir láta börnum líða eins og þau séu samþykkt aðeins ef þau fara að kröfum foreldra sinna. Þá fjölluðum við um þegar börnum líður eins og foreldrar þeirra elski þau bara ef þeim vegnar vel í einhverju, t.d. skóla eða íþróttum.

    Í síðari helmingi bókarinnar fjallar Alfie síðan um hvernig við getum fært okkur frá þessum sem hann nefnir úreldu aðferðum og yfir í eitthvað allt annað og betra.

    Spurningin sem á okkur brennur eftir umfjöllun síðasta þáttar er:
    Af hverju gerum við þetta? Ef skilyrt og stjórnunartengt uppeldi er svona hrikalega slæmt eins og rannsóknir og reynsla margra segir okkur, af hverju erum við þá mörg okkar að detta inn í þess konar uppeldisaðferðir?

    Jafnvel mjög vel hugsandi fólk getur fest í ómarkvissri uppeldistaktík, því léleg agastjórnun er mjög auðveld og krefst lítils af okkur við að gera eitthvað við börnin okkar. Að gera eitthvað með börnunum er mun erfiðar. Og ef við þekkjum ekki seinni aðferðirnar þá höldum við áfram að gera hið fyrra því við vitum ekki hvað annað við ættum að gera.

    Þá fórum við yfir 12 grunngildi skilyrðislauss uppeldis að mati Alfies, sem að hans mati geta verið leiðarljós við að fara í þá hugrakka vegferð að horfast í augu við okkur sjálf sem foreldrar og gera örlítið betur á morgun en í dag og í gær.

  • Í dag hefjum við umfjöllun okkar um fræði og boðskap Alfies Kohns, og þá sérstaklega út frá bókinni hans Unconditional Parenting sem hann gaf út árið 2005 og fjallar um skilyrðislaust uppeldi ásamt því að við ræðum lítillega eina frægustu fyrri bóka hans, Punished by Rewards, frá árinu 1993.

    Í Time magazine hefur Alfie verið lýst sem „ef til vill mesta gagnrýnanda Bandaríkjanna um áhuga menntakerfisins á einkunnum.“ Hann gagnrýnir samkeppni og verðlaunadýrkun og hefur verið óþreytandi að tala og skrifa um málefnið.

    Við ætlum sem sagt aðeins að fjalla um bókina Unconditional Parenting með því að stikla á stóru í fyrri helmingi bókarinnar í þessum þætti og svo síðari helmingi í þeim næsta út frá okkar eigin reynslu að venju.

    1.-4. kaflar bókarinnar fjalla um hegðunarvandamál sem leiða af ást foreldra á börnum með skilyrðum, og af hverju vinsælar uppeldisaðferðir láta börnum líða eins og þau séu samþykkt aðeins ef þau fara að kröfum foreldra sinna. Fimmti kafli fjallar síðan um þegar börnum líður eins og foreldrar þeirra elski þau bara ef þeim vegnar vel í einhverju, t.d. skóla eða íþróttum. Í síðari helmingi bókarinnar fjallar Alfie síðan um hvernig við getum fært okkur frá þessum sem hann nefnir úreldu aðferðum og yfir í eitthvað allt annað og betra, sem verður þá umfjöllunarefni næsta þáttar.

    Þátttakendur að þessu sinni eru þær Guðrún Birna le Sage og Gyða Björg Sigurðardóttir ásamt Guðrúnu Ingu Torfadóttur.

  • Við höldum áfram að ræða um líkama okkar mæðranna. Djúpt samþykki, tenging og tjáning með líkamanum er bransinn sem Margrét Erla Maack lifir og hrærist í. Guðrún Inga Torfadóttir fékk þessa vinkonu sína úr framhaldsskóla og ballett til þess að opna á það með hlustendum okkar hversu mikilvægt það er að við konurnar samþykkjum okkur sjálfar. Hennar leið er að standa á sviði misfáklædd og gera grín að sjálfri sér og kenna öðrum konum í Kramhúsinu að detta í gírinn. Enginn líkami er rangur líkami og að missa vitundina frá hálsi og niður um ástand síns eigin líkama er eitthvað sem við tengjum margar við eftir meðgöngu og fæðingu.
    Hressandi og ljúft spjall við þessa yndislegu konu sem afsakar hvorki rýmið sem hún lifir og hrærist í né hvaða þarfir hún hefur. Það er eitthvað sem við getum allar tekið okkur til fyrirmyndar.

  • RIE fyrir fullorðna? Við fengum þær stöllur Agnesi Ósk Snorradóttur og Köru Elvarsdóttur sjúkraþjálfara frá Hraust þjálfun í heimsókn til okkar í skrautlega upptöku þar sem þær ræddu við þrjár Guðrúnar úr hópi Meðvitaðra foreldra, Guðrúnu Ingu Torfadóttur, sem þurfti svo að hlaupa í burtu að ná vinnufundi, Guðrúnu Birnu le Sage sem stýrði þessu af stakri rósemd áfram, og loks náði Guðrún Björnsdóttir í lokin til okkar eftir lok vinnufundar hjá sér til að deila hvernig heilsan hennar hrundi nú í haust.

    Þetta var frábært spjall sem mætti þó draga saman með þeim hætti að væntanlegum, nýbökuðum og alls óbökuðum mæðrum og bara foreldrum yfir höfuð er réttast að huga að heilsu sinni vandlega og kveikja á merkjum líkamans. En hreyfingin þarf þó alls ekki að fara fram með offorsi heldur einmitt öfugt, að fara fram með þeim hætti að á líkamann sé hlustað, rétt eins og börnin okkar.
    Agnes Ósk og Kara deildu því með okkur hvernig þær tóku sjálfar U-beygju sem sjúkraþjálfarar eftir að hafa tekið upp virðingarríka uppeldishætti og í kjölfarið endurskoðað sitt eigið hugarfar og skoðað hvaða lífsstíl þær gætu haldið uppi án þess að eiga í hættu að lenda í títt nefndri kulnun.

    Þær Kara og Guðrún Inga eiga það sameiginlegt að hafa verið í krefjandi menntaskóla á unga aldri ásamt krefjandi dansnámi og Guðrún Birna á bakgrunn í krefjandi þjálfun í fimleikum. Það er áhugavert að bera það saman við síðan það sem RIE-fræðin kenna okkur sbr. aðra þætti í Virðingu í uppeldi. En, minna er alls ekki alltaf meira og stundum er það bara til að senda okkur á bólakaf, eins og við heyrðum af reynslusögu Guðrúnar Björnsdóttur. Og kannski er okkur öllum hollt að hafa gagnrýnið hugarfar þegar við hlustum á ráð annarra og jafnvel fagfólks, sem er eitthvað sem fæstum var kennt í æsku.

    Og grindarbotninn! Ekki má gleyma honum.

    Njótið.

  • Í þessum þætti svona skömmu fyrir jól heimsækjum við það efni sem við flest viljum komast hjá yfirleitt að ræða eða verða fyrir: sorgina. Til Guðrúnar Ingu Torfadóttur komu þær Aldís Rut Gísladóttir prestur, jógakennari og þriggja barna móðir og Kristín Sif Björgvinsdóttir, útvarpskona, íþróttakona og tveggja barna móðir. Þær hafa báðar ástríðu fyrir virðingarríku uppeldi og deildu með Guðrúnu Ingu visku sinni og reynslu hvað viðkemur sorginni, sorgarúrvinnslu og viðbrögðum.

    Kristín Sif sagði okkur Aldísi frá reynslu sinni síðasta árið eftir að hafa misst manninn sinn og barnsföður úr sjálfsvígi og komið að honum sjálf á heimili þeirra. Hvernig fyrstu dagarnir voru og svo áfram. Sjálf er hún orðin sérfræðingur í sorgarúrvinnslu eftir að hafa nýtt flest þau úrræði og haldreipi sem í boði voru og stutt einnig við börn sín við missinn með raunsæi og samkennd. Ljóst er að því verkefni er hvergi nærri lokið.

    Aldís fræddi okkur um sálgæslufræðin og áhrif sorgar á börn sem fullorðna sem og eigin upplifun af sorg við umskipti í lífinu þegar fjölskyldumynstrið breytist. Guðrún Inga tókst einnig ung á við áföll, að missa bróður úr sjálfsvígi og móður úr Alzheimer og lýsir því hvernig sorgin býr enn í hjartanu og hvernig unnt er samt að upplifa gleði og þakklæti og ala börnin upp við að þekkja hina látnu og umgangast dauðann.

    Okkur er kennt hvernig við öflum okkur hluta, en ekki hvað við eigum að gera þegar við töpum þeim. Foreldrar, vinir og jafnvel samfélagið hvetja okkur til að breiða yfir sorgina frekar en að takast á við hana og fara í gegnum hana. „Ekki láta þér líða illa. Bættu fyrir tapið. Vertu sterkur fyrir aðra. Hafðu nóg að gera.“ Þetta eru dæmi um sagðar og ósagðar uppástungur sem okkur eru gefnar, frá unga aldri, til að takast á við sorg eða harm. Þær krefjast þess af okkur að hunsa heiðarlegar tilfinningar okkar, halda þeim inni, grafa þær niður. Þær eru sagðar af góðum hug, enginn vill sjá okkur líða illa. En þessar leiðbeiningar eru aðeins til þess fallnar að aftra okkur við að tjá sannar tilfinningar okkar og stýra okkur í þá átt að takast ekki á við sorg og missi.

    Bældar tilfinningar sem ekki hefur verið unnið úr munu bæla getu okkar til að upplifa lífsgleði og gera lífsorkuna gegndræpa. Við gætum leitað í óheilbrigðar leiðir til að takast á við missi og vonbrigði og haldið í óheilbrigðar venjur sem ógna hamingju okkar og heilbrigði. Þetta er ástæðan fyrir að það er lífsnauðsynlegt að læra hvernig við tökumst á við missi snemma á lífsleiðinni og í einföldum tilvikum. Við getum gert betur fyrir okkur og fyrir börnin okkar.

  • Í þessum enn einum aukaþætti desember-mánaðar gátum við ekki staðist mátið að ná í skottið á Kristínu Maríellu áður en hún sneri aftur heim til fjölskyldu sinnar. Við ræddum um umræðuefni vikunnar á samfélagsmiðlum, að viðurkenna tilfinningar barnanna okkar.
    Hvernig förum við að því að halda ró okkar yfir gráti barna og jafnvel reiði? Samfélagið okkar virðist reyna að bæla og koma í veg fyrir tjáningu á heilbrigðum tilfinningum. Sumir fullorðnir muna eftir að hafa verið refsað, þeim hótað eða jafnvel beitt ofbeldi þegar þeir grétu sem börn. Aðrir muna eftir foreldrum sem beittu mildari aðferðum til að stoppa grátinn þeirra, jafnvel með mat eða því að beina athyglinni annað. Þetta allt og fleira til bar á góma í þessu frábæra spjalli.

  • Í þessum aukaþætti aðventunnar spjölluðum við mismeðvitaðir foreldrar um sýn okkar á jólahaldið og hvernig við höfum og erum enn að reyna að einfalda og endurhugsa hlutina til þess að koma á friðsælli aðventu fyrir alla fjölskylduna. Talið barst að uppákomum og skyldum foreldranna í alls kyns viðburðum, val á jólagjöfum, hefðum sem við viljum stundum henda á haugana og loks ræddum við skógjafir og tilvist jólasveinsins vel.

    Þær sem tóku þátt að þessu sinni voru þær Elsa Borg Sveinsdóttir, Eva Rún Guðmundsdóttir, Kristín Björg Viggósdóttir og Perla Hafþórsdóttir, ásamt Guðrúnu Ingu Torfadóttur.

  • Í þetta sinn settumst við þrjú og hálft par niður til þess að ræða samböndin okkar. Það voru þau Guðrún Birna le Sage og Áki Barkarson, Ingileif Friðriksdóttir og María Rut Kristinsdóttir, Gyða Björg Sigurðardóttir og Birkir Ólafsson, undir stjórn Guðrúnar Ingu Torfadóttur sem tókst ekki að sannfæra sinn mann um að mæta þar sem hann var upptekinn í mikilvægari málum að eigin sögn.

    Hvernig hefur okkur tekist að taka upp virðingarríka uppeldishætti, RIE eða hvaða nafni sem við viljum nefna það, saman og í sameiningu og hefur sú vegferð haft áhrif á samskipti okkar foreldranna? Til góðs eða ills? Eigum við sem fullorðið fólk að vera alveg sjálfstæð og óháð eða erum við líka með grundvallarþarfir til að tengjast öðru fólki eins og börnin okkar? Með þörf fyrir nánd, sem jafnvel hefur ekki verið mætt þegar við vorum börn?

    Við skoðuðum hvaða tengslatýpur við erum og fjölluðum um hvaða ástartungumál eru ráðandi hjá okkur, hvernig við rífumst og hvernig við sættumst, hvernig við ölum okkur sjálf upp á nýtt og margt fleira.

  • Ágústa Margrét Arnardóttir settist niður með okkur Guðrúnu Birnu le Sage og Guðrúnu Ingu Torfadóttur og sagði okkur allt af létta um vegferð sína og fjölskyldunnar yfir í virðingarríkt uppeldi, baráttu við að mæta syni sínum sjö ára og hjálpa honum að ná tökum á lífi sínu og hvernig fjölskyldan hefur stokkað upp og breytt öllu hjá sér. Við ræddum um Plan B aðferð Ross Greene og hvernig börn gera vel ef þau geta og hvaða áhrif samskipti okkar foreldranna hafa á fjölskyldulífið allt.
    Við mælum með að hlusta. Kærar þakkir Ágústa Margrét fyrir komuna.

  • Hér settumst við vinkonuhópurinn saman í miðri sumarbústaðarferð og byrjuðum að tala án þess að hafa ákveðið umræðuefni. Úr varð umræða um tónlistarnám, íþróttaiðkun og lestur ungra barnanna okkar. Rauði þráðurinn er hversu flókið það er að finna jafnvægi þess að vera styðjandi sem foreldri við að börnin efli og þrói hæfileika sína og svo að þau fái líka nægt rými til að vera heima í rólegheitunum. Nokkrar okkar eiga börn í fyrstu bekkjum grunnskóla með minni systkini einnig heima og upplifum allar áskoranir hvað tónlistarnám og heimalestur varðar.

    Þær sem töluðu voru Guðrún Inga Torfadóttir, Gyða Björg Sigurðardóttir, Guðrún Birna le Sage, Eva Rún Guðmundsdóttir, Perla Hafþórsdóttir, Ingibjörg Þóranna Steinudóttir, Anna Sóley Cabrera, Svava Margrét Sigurðardóttir og Guðrún Björnsdóttir.

  • Guðrún Birna le Sage og Kristín Björg Viggósdóttir fóru askvaðandi ásamt Ófeigi, ungum syni Kristínar, niður í Iðnó þar sem fram fór einn metnaðarfullra dagskrárliða Play Iceland ráðstefnunnar. Þar tóku þær einn skipuleggjenda ráðstefnunnar tali, Bryndísi Hreiðarsdóttur, til að fræðast stuttlega um þessa ráðstefnu sem haldin var í sjöunda eða áttunda sinn á dögunum.
    Þá ræddu þær við Kim Jones sem mætt var á ráðstefnuna í fyrsta sinn frá Bretlandi. Hún er hjúkrunarfræðingur að mennt en hefur í 30 ár unnið með börnum á ýmsum vettvangi en opnaði nýlega ungbarnaleikskóla (Homestead Nursery) eftir að hafa menntað sig í heilaþroska barna og fengið ástríðu fyrir málefninu; að hlúa að börnum fyrstu þrjú æviárin þeirra með sem bestum hætti til að koma í veg fyrir alvarleg vandamál síðar á lífsleiðinni.

  • Í þessum fjórtánda þætti náði Guðrún Inga Torfadóttir tali af Tom Hobson sem staddur var á Íslandi til að taka þátt í ráðstefnunni Play Iceland á dögunum. Hann gaf sér góðan tíma til að setjast niður og ræða í upptöku um hversu mikið hann dáist að íslenskum leikskólum og leikskólabörnum. Þá ræddi hann um leikskólann sem hann starfar í og sér um að reka ásamt foreldrum barnanna sem ganga í skólann og hvernig börnin setja sér reglur sjálf, fá að reyna á sig í áhættusömum leik og hvaða hlutverki hann gegnir sem eini launaði leikskólakennarinn í skólanum. Þá kom hann inn á skoðun sína um menntun leikskólakennara og þátttöku foreldra í leikskólastarfi, stefnurnar sem hann hefur fengið innblástur úr í sínu starfi sem leikskólakennari, áhrif hróss og afskipta fullorðinna af leik barna, lestrarkennslu, sjónvarpsáhorf og skjánotkun og ýmislegt fleira.
    Þátturinn er á ensku.

  • Í þessum þætti hlaðvarpsins var rætt um mataruppeldi. Guðrún Inga Torfadóttir stjórnaði upptökum og spurði misgáfulegra spurninga, með spekingum úr hópi Meðvitaðra foreldra, þeim Guðrúnu Björnsdóttur og Svövu Margréti Sigurðardóttur. En í hópi sérfræðinga voru það Ása María Reginsdóttir og Ebba Guðný Guðmundsdóttir sem heiðruðu okkur með nærveru sinni. Sigrún Þorsteinsdóttir barna- og heilsusálfræðingur sendi okkur jafnframt vandað innslag um rannsóknarverkefnið Bragðlaukaþjálfun sem fer fram um þessar mundir við Háskóla Íslands og deildi með okkur frábærum ráðum.

    Við ætluðum okkur ólík hlutverk í þessum þætti. Við fórum yfir hvernig RIE-fræðin og kenning Ellyn Satter hafa gefið okkur frelsi og frið í matmálstímunum á okkar heimilum. Ebba og Ása gáfu góð ráð við val á matvælum og fóru yfir kosti ólívuolíunnar og Omega 3 olía. Við fórum yfir mataruppeldið sem við ólumst upp við sjálfar. Við ræddum sérkenni íslensku matarmenningarinnar, þar sem sykur er allsráðandi á laugardögum og í afmælum, og hvort hægt sé að mæla með því að gefa börnum svonefndar skvísur. Við fórum yfir gerð boosta. Þá var farið yfir „barnið borðar sjálft“ aðferðina við að gefa ungabörnum mat. Við ræddum um hvernig erfitt getur reynst að rjúfa samhengið sem við búum til á milli sætinda og þess að hafa gaman og sýna væntumþykju og hvernig við setjum sæt matvæli upp á stall gagnvart leiðinlegum hollum kostum. Þá ræddum við hvernig við tæklum aðra fjölskyldumeðlimi og vini sem vilja gefa börnum okkar sæta og gómsæta kosti sem við sem foreldrar myndum ekki velja alla jafna.